Categoriearchief: Australie 2011

Vertrek Amsterdam, Aankomst Hong Kong

Vanmiddag 3 uur was het zover. Nadat we koffie hadden gedaan met zijn allen, inclusief ouders, gingen we op weg richting schiphol. Het was wel redelijk druk in verband met de herfstvakantie. Zo moesten we ons onder andere door een grote mensenmassa bewegen die richting turkish ajr ging. Iedereen behalve jeff lukte het om zich met succes door deze exodus te bewegen. Jeff had wel wat meer moeite met zijn hard cased koffer, maarnhet was niet onoverkomenlijk. Uiteindelijk bleek het bij british airways uitzonderlik rustig te zijn. We waren binnen 5 minuten klaar met het inchecken en de bagage afhandeling. Nu restte ons een paar uurtjes rondzwerven op schiphol. Jeff zag op een gegeven moment een bordje van holland casino. Nu zagen wij dit als een uitgelezen kans om onze vakantie terug te verdienen. Helaas ging de werkelijkheid anders. Barend ging zich storten op de eenarmige bandiet maar was na tien minuten al door al zijn inzet heen. Jeff en ik besloten het beter te doen. Vol goede moed gingen we aan de blackjack tafel zitten. We zouden op zijn minst de etappe naar londen terugverdienen, zeker omdat de minimum inleg 10 euro was. Tien seconden later kropen we met grote teleurstelling van onze krukjes. Helaas moesten we toch echt onze spaarcentjes gaan aanspreken…

De eerste vlucht naar londen ging vlot. Marvin had zijn tablet volgegooid met diverse seizoenen van allerlei tv series, maar het lukte hem niet eens om 1 aflevering volledig te kijken. Aangekomen op heathrow viel het ons op hoe druk het wel niet was vergeleken met schiphol. Het was werkelijk dringen geblazen op de drukke winkelpaden. Wat doe je dan als je een groep van 4 mannen bent? Juist, een engelse pub uitzoeken! Hierdoor vloog de tijd praktisch voorbij op Heathrow en voor we het wisten zaten we in een grote Boeing 747 van Qantas richting Hong Kong.

Nadat het eten aan boord geserveerd was gingen de lichten uit en konden we een poging doen om te slapen. Zelf ben ik hier niet zo’n ster in en heb dus vaak maar wat series en films gekeken. Marvin was zo slim geweest om een slaappil mee te nemen en sliep daardoor als een zonnetje. Uiteindelijk gingen na 8 uur vliegen de gordijntjes open en vlogen we ergens boven het noordwesten van china. De resterende 3 uur gingen wat sneller voorbij en voordat ik we het wisten stonden we op Hong Kong International Airport. Het viel ons op hoeveel alles nog leek op Londen. Zo was het metrosysteem richting Hong Kong Central praktisch gelijk aan die van Londen. Zelfs de bordjes hebben dezelfde stijl. Het is goed te merken dat Engeland tot voor kort hier nog een flinke vinger in de pap had.

Binnen een uur zaten we in ons hotel en gingen we ons even opfrissen. Barend de badmeester besloot gelijk om even het zwembad te testen welke door hem nu is goedgekeurd. Nadat we weer fris en fruitig waren gingen we even een rondje lopen richting Soho. Hier is het uitgaansleven van Hong Kong vooral gesitueerd, en het is tevens de plek waar de beroemde roltrappen richting The Peak zijn gesitueerd. Zelfs op de maandagavond was het nog gezellig druk. Eerst hebben we wat Mexicaans gegeten waarbij we 2 hoofdgerechten voor de prijs van 1 kregen (we blijven hollanders) en daarna gingen we een biertje doen bij de peak bar. Dit is een barretje waar mijn neef Marco een aantal maanden ook was geweest en een aantal vrienden had gemaakt. Nadat ik zijn naam opnoemde bij de serveerster kregen we gelijk een aantal shotjes van het huis. Hier komen we misschien later deze week dus nog wel terug. Rond 12 uur ging de tent dicht en liepen we terug naar ons hotel. Barend en ik haalden nog wat water bij de lokale 7-11. Deze konden we betalen met de octopus kaart. Dit is een soort ov chip maar dan uitgebreider. Hier kan Nederland wel een voorbeeld aan nemen. Rond 1 uur lag ik in mijn chinese bedje (past net) en gingen de ogen dicht.

Location:Des Voeux Rd W,,Hong Kong

Tweede dag Hong Kong

Onze tweede dag in Hong Kong worden we allemaal wakker rond half negen. Wonderbaarlijk genoeg is niemand ‘s nachts wakker geworden ivm de jetlag die we verwacht hadden. Misschien hebben we wel de remedie gevonden voor jetlags. Gewoon lekker stappen tot een uur of 1! We besluiten een ontbijtje buiten de deur te nemen en via een loopbrug en een park naar Hong Kong Central te lopen. Dit is het station waar we gisteren zijn aangekomen met de trein. Hong Kong Central bestaat naast het station ook uit een groot winkelcentrum en kantorencomplexen in de vorm van International Finance Center 1 en 2. Een beetje het WTC van Hong Kong. Wanneer we door het winkelcentrum lopen komen we een heel leuk authentiek tentje tegen waar we prima kunnen ontbijten: de Starbucks.


Na een lekker broodje en een lekker bakkie koffie zijn we klaar om de dag te beginnen en starten de eerste geplande looproute. Deze brengt ons bij Kowloon Market. Hier bevinden zich talloze winkels met een grote hoeveelheid aan electronica. Echt iets voor ons dus, en het zal de lezer niet verbazen dat we hier een flinke tijd rondlopen. Jeff besluit hier ook zijn zoekactie te starten naar verschillende PS3 games, want hij heeft gehoord dat hij deze hier zeer goedkoop kan kopen. We zijn elk standje afgeweest en tevens een winkelcentrum genaamd Dragon Center, maar helaas geen games. Wel echte chinese gameshallen waarbij je o.a. pogo stick kan springen (jeff was hier erg goed in) en vissen kan hakken als een echte japanse topchef. Het is ons een raadsel waarom dit soort spellen in het westen nooit aanslaan. Jeff mag dan geen succes hebben, Barend daarentegen wel. Hij vindt een DVD van de nederlandse film Sint in het chinees. Uiteraard koopt hij deze gelijk om onze filmindustrie te steunen.


De volgende stop is de vogeltjesmarkt. Zoals de naam eigenlijk al verklapt worden hier op grote schaal allerlei soorten vogeltjes verkocht, maar ook voedsel voor vogeltjes zoals levende maden en sprinkhanen – lekker als verantwoord tussendoortje. Het valt ons wel op dat de dierenbescherming niet veel te zeggen heeft in Hong Kong. In sommige kleine kooien zitten de vogeltjes helemaal opgepropt.


We gaan vervolgens door naar de Goldfish market. Hier worden naast vissen ook andere huisdieren verkocht zoals konijnen en zelfs honden. Het is opvallend om te zien dat honden ook in kooien zitten zoals konijnen. Toch weer dat cultuurverschil waar je even mee geconfronteerd wordt. Uiteindelijk belanden we bij de Ladies Market. Hier wordt vooral veel kleding verkocht waarbij er verdacht veel overeenkomsten zijn met bestaande merken zoals Marco Polo. We eindigen de dag met een bezoek aan een leuk restaurantje in het centrum genaamd Hard Rock Cafe. Nadat we hier wat gegeten hebben willen we nog naar een chinese karaokebar, maar deze zijn of gesloopt (letterlijk) of erg moeilijk te vinden. Uiteindelijk belanden we bij een normaal barretje waar het nog wel gezellig is. Het is rond 3 uur als we weer terug in het hotel zijn. Even kijken of we de jetlag nog meer kunnen tarten…

Location:Connaught Rd W,,Hong Kong

Derde dag Hong Kong

De volgende ochtend merken Jeff en ondergetekende dat we pas om 3 uur terug zijn gekomen in het hotel. We worden om 11 uur gewekt door geklop op de deur. Eerst denken we dat het de roomservice is, maar uiteindelijk blijkt het om Marvin en Barend te gaan. Wij gaan snel douchen en omkleden, terwijl zij alvast een bakkie koffie gaan doen bij de Starbucks op Central. Uiteindelijk spreken we af bij een park in Kowloon. Helaas hebben wij het verkeerde park op het oog en is er geen spoor van Marvin en Barend te bekennen. Aangezien we niet weten welk park we wel moeten hebben besluiten we dat Marvin en Barend maar onze kant op moeten komen en geven we door dat we in het zuidelijkste park zitten vlakbij de Symphony of Lights. Dit is een parkje waar rond 8 uur ‘s avonds veel mensen op afkomen om de grootste lichtshow ter wereld te bekijken (volgens het Guiness Book of World Records).


We lopen er een rondje en gaan vervolgens nog een vlug ontbijtje doen bij een andere Starbucks die daar zit. Het begint een trend te worden deze vakantie. Na ons ontbijt starten we de tweede looproute. Deze brengt ons o.a. langs de diverse winkelstraten die Kowloon rijk is, en het Kowloon park wat een soort vondelpark is maar dan met chinezen. Dat het een actief volkje is zien we als we door het park lopen. Een paar chinezen zijn aan het oefenen met zwaarden terwijl andere aan het worstelen zijn. Nadat we het park uitgaan gaan we richting de Star Ferry welke zich naast het symphony of lights gedeelte bevindt.


De Star Ferry is de bootverbinding tussen Kowloon en Hong Kong Central en brengt ons binnen 10 minuten naar de overkant waarbij we flink kunnen genieten van de skyline. We hebben nog 1 highlight over op Hong Kong Island en dat is the Peak (het hoogste punt van het eiland). Aangezien het 16:30 is en de zon al daalt besluiten we die morgen te doen en een terrasje te pakken bij het International Finance Center. Al snel wordt het donker en hebben we een geweldig uitzicht over de baai.


Rond half 8 gaan we weer met de boot naar de overkant om the Symphony of Lights bij te wonen. Het idee is erg leuk; tientallen gebouwen die hun lichten gebruiken op de maat van de muziek die afgespeeld wordt. Maar bij de uitwerking is het oordeel van de groep toch wel dat er iets meer van het spektakel verwacht werd. We gaan wat eten bij een lokaal chinees tentje; het moest er toch een keer van komen. Wanneer we plaats nemen aan ons tafeltje zien we dat we de enige westerlingen zijn in het restaurant. Het eten is redelijk maar niet heel bijzonder. Het komt uiteindelijk neer op noodles of rijst met vlees. We besluiten de dag te eindigen in de lobby van het hotel.

The Peak in Hong Kong en vlucht naar Melbourne

We staan bijtijds op en checken uit in het hotel. Onze bagage moeten we afgeven aan een medewerker die het voor ons naar de bus zal brengen. Althans, zijn antwoord was “Yes” toen we vroegen of hij het voor ons naar de bus zou brengen van Hong Kong Central zodat we daar onze bagage alvast konden inchecken voor het vliegveld. Bij Central aangekomen blijkt er echter geen spoor te zijn van onze bagage. Barend en ik besluiten dus om de taxi terug naar het hotel te nemen. Tijdens het gesprek met de taxi chauffeur (die wel goed engels spreekt) komen we erachter dat de bagage nooit met de bus mee wordt gebracht naar het station, maar dat de shuttle alleen maar een service is om je naar diverse punten in de stad te brengen. De bagage blijkt gewoon in ons hotel te wachten totdat we het uiteindelijk zullen ophalen wanneer we klaar zijn om naar het vliegveld te gaan. We willen het echter nu al inchecken dus we gooien onze bagage in de taxi en gaan weer terug richting Central. Hier checken we in bij de Qantas balie en gaan vervolgens richting the Peak.


Het idee was om met de roltrappen naar boven te gaan en daar het laatste stukje met the Peak tram te gaan. Dit is een oud trammetje die het gehele stuk over de berg loopt richting the Peak. Helaas is het een uitdaging om het stationnetje te vinden aan de hand van de borden, of het gebrek daaraan. Uiteindelijk belanden we na een flinke wandeling bij het beginpunt van the Peak Tram. Ach, zien we dat ook eens.


Na een leuke en steile tramrit komen we aan op the Peak. Hier heb je een overweldigend uitzicht over Hong Kong en Marvin staat flink foto’s te maken met zijn spiegelreflex camera. Na een tijdje gaan we weer naar beneden en bezoeken we een parkje vlakbij het station van the Peak Tram. Vervolgens is het alweer tijd om naar het vliegveld te gaan.


We hebben de vlucht van 19:00 richting Melbourne, maar wanneer we in het vliegtuig zitten horen we dat we vertraging gaan oplopen. Het vliegtuig mist een belangrijk onderdeel, altijd fijn, en we horen dat de chinezen hebben belooft dat dit binnen een half uur geinstalleerd zal worden. Na een uur mogen we eindelijk vertrekken. De piloot geeft wel wat extra gas bij waardoor we maar 8 uur en een kwartier over het stuk doen ipv de geplande 9 uur. Behalve Marvin kan eigenlijk niemand slapen en we komen de volgende ochtend rond half 9 in Melbourne aan.


Hier huren we onze auto, een Subaru Outback wat wel een leuke bak is. Marvin heeft de eer om als eerste aan het links rijden te wennen en het gaat hem goed af. We zetten koers richting de oom en tante van Jeffrey en komen daar rond 11 uur aan. Behalve een korte trip naar het dorp Berwick waar ze wonen besluiten we het rustig aan te doen. Uiteindelijk ga ik rond een uur of twaalf slapen. De teller dat we dan wakker zijn geweest staat dan rond de 36 uur.

Melbourne

Om 9 uur gaat de wekker. Hoewel ik me nog wel een beetje moe voel besluit ik gewoon op te staan. Je moet toch zo snel mogelijk in het ritme van de nieuwe tijdzone komen. Het verschil is nu al opgelopen tot 9 uur later dan Nederland. Het ontbijt is hier bij de familie van Jeff goed geregeld. We krijgen zelfs chocoladepasta van de Euroshopper. Het blijkt dat hier in Berwick (een buitenwijk van Melbourne) veel Nederlandse emigranten zitten. Een van hun heeft ook een Nederlands winkeltje opgericht waar allerlei hollandse artikelen gekocht kunnen worden. In de etalage zien we o.a. Douwe Egberts spullen. Wel leuk als je dit allemaal tegenkomt aan de andere kant van de wereld. Voelt het op een of andere manier toch weer een beetje als thuis.

Na het ontbijt gaan we richting de stad om alles een beetje te verkennen. Dit keer mag ik plaatsnemen achter het stuur en ik moet zeggen dat het me toch wel wat moeite kost om links te rijden. Zo ben ik toch geneigd om bij kruispunten linksaf de rechterbaan te pakken. Of per ongeluk de ruitenwissers aan te zetten in plaats van de richtingaanwijzers. Gelukkig is het een automaat en hoef ik me ook niet zorgen te maken over het schakelen.


Wanneer we in het centrum aankomen nemen we eerst de historische tram door de stad. Deze ouderwetse trammetjes lijken wel speciaal ingericht te zijn voor toeristen. Zo krijgen we tijdens de rit allerlei informatie voorgeschoteld over de gebieden waar we doorheen rijden. We stappen uit in de buurt van het convention centre en gaan lopen richting het centrum. Het blijkt dat er op dit moment een of ander comic of fantasy fair bezig is in het convention centre. Op straat stikt het van de mensen die verkleed zijn. Zo komen we o.a. een Katy Perry lookalike tegen inclusief lolly, maar ook Hellboy, Stormtroopers, en meerdere Batmans en Jokers.


In het centrum lopen we wat door de buurt en komen o.a. bij Federation Square. Dit plein ziet er zelf modern uit, maar is wel omringd door allerlei historische gebouwen zoals een groot station (Flinders Street Station), het St Pauls Cathedral en een historische pub (Young and Jacksons). Tevens vind je hier allerlei eetgelegenheden. Barend was vooral gecharmeerd van een nieuwe keten die hij gevonden heeft genaamd “Lord of the Fries”. Hij heeft er echter nog geen frietje genuttigd, maar dat zal niet lang meer duren. De rest van de wandeling bezoeken we o.a. het skydeck van een wolkenkrabber waarbij we een mooi uitzicht hebben over de stad, een casino, een boulevard met allerlei cafe’s langs de Yarra rivier, een festival terrein waar vanavond Joss Stone zal optreden, wat memorials van de eerste en tweede wereldoorlog en een botanische tuin.


Helaas zit het weer niet echt mee dus lopen we veel met een paraplu te zeulen. ‘s avonds gaan we wat eten bij the Beer Garden. Het blijkt dat de biertjes flink aan de prijs zijn hier. We zien op de kaart zelfs een Amerikaans biertje voor 55 AUD (41 euro). We gaan uiteindelijk voor de goedkopere biertjes die rond de 10 AUD kosten (7.50 euro). We besluiten vervolgens weer richting huis te gaan.

Healesville Sanctuary en Berwick

Vanochtend gaat de wekker om half 9. We doen eerst wat wasjes en gaan vervolgens naar Healesville Sanctuary wat in de omgeving van Melbourne ligt. Dit is een speciale dierentuin dat vooral australische diersoorten herbergt, waaronder bedreigde diersoorten zoals de tasmaanse duivel.


We leren onder andere dat er een insurance population is voor het geval dat de tasmaanse duivel helemaal uitsterft. Dit lijkt niet ver weg meer te zijn. Volgens de ranger van het park werd in 1996 een speciale kankersoort ontdekt wat een dodelijke tumor veroorzaakt in het gezicht van de tasmaanse duivels. Deze kankersoort is overdraagbaar door lichamelijk contact zoals bijten wat op zichzelf al heel uitzonderlijk is. Momenteel is meer dan 80% van de populatie uitgeroeid door deze ziekte. Wetenschappers zijn wel bezig met het zoeken naar een vaccin, maar tot nu toe zijn er geen grote successen geboekt.


In het park zijn ook nog andere diersoorten aanwezig zoals koala’s en dingo’s. Van de dingo’s leren we dat deze afstammen van een paar honden die vroeger werden meegebracht door kolonisten. Hoewel we hiermee het ecosysteem flink aan het verkloten waren heeft de natuur wel een balans gevonden. Zo hebben kleinere diersoorten meer kans gehad op overleven omdat de dingo hun natuurlijke vijanden verdreef zoals de tasmaanse tijger. Bijzonder detail is dat de staat van Victoria nu de dingo op de lijst van bedreigde diersoorten heeft gezet. Het kan raar lopen.


Na het bezoekje aan de dierentuin gaan we weer richting Berwick. We willen nog even kijken naar een stoomtreintje bij Emerald maar deze is al met de noorderzon vertrokken. Het is lekker weer dus dan maar een ijsje in de hoofdstraat. Het blijkt dat de vrouw van de eigenaar een Nederlandse is en hij wijst o.a. naar de collectie drop die zij heeft ingekocht. Iedereen lijkt hier wel nederlandse roots te hebben.

Terug in Berwick spreken we af met Lauren en Roy; twee vrienden van de zus van Jeffrey. Met hun gaan we wat eten bij de lokale italiaan en drinken daarna wat bij de pub. We komen er o.a. achter dat pitchers bier relatief gezien wat goedkoper zijn dan aparte glazen.Het is erg gezellig en voor we het weten sluit de bar al. We nemen afscheid en gaan weer terug naar huis.

Boot naar Tasmanie

Vandaag is onze laatste dag in Melbourne. Jeff gaat ‘s ochtends even op bezoek bij een nichtje van hem terwijl Marvin en ik even boodschappen gaan doen in het centrum van Berwick. We halen wat spullen voor onderweg in de vorm van een paar liter water en wat snacks. Tevens halen we wat cadeautjes voor onze gastheren tante Wil en ome Martien. Dat was toch wel het minste wat we konden doen na zo’n goed verzorgd verblijf.


Wanneer Jeff terug is pakken we onze spullen en laden we de auto in. We hebben nog een paar uurtjes te gaan voordat de boot vertrekt, maar doordat het regent kunnen we niet veel buiten doen. Als eerste stop hebben we een populair winkelcentrum in Chadstone. Het geheel doet Amerikaans aan met veel winkels en foodcourts. Uiteraard zit ook hier een Lord of the Fries waarop Barend besluit om eindelijk een patatje te scoren. De hapwat heeft er een concurrent bij!


Vervolgens gaan we via de baai naar de port van Melbourne waar onze boot al is aangemeerd. Er staan zelfs al redelijk wat auto’s te wachten op de parkeerplaatsen. We zetten onze auto ook in een van de parkeervakken en doen vervolgens een drankje in een tentje aan de pier. Hierna begint het boarden inclusief een security check. Het valt ons op dat de controle vooral gericht is op voedingswaren en drank, want dat zijn de enige vragen die ons voorgeschoteld worden. Nadat er een blik is geworpen onder de motorkap en in de achterbak mogen we de boot op. Het lijkt ons allemaal niet waterdicht want onze koffers worden niet eens geopend.


Op de boot zelf zijn de voorzieningen goed. We hebben een cabin aan de stuurzijde, er is een restaurantje waarbij je kan opscheppen wat je wilt, en er zijn meerdere plekken om een Australisch of Tasmaans biertje te scoren. We komen de tijd dus wel door. Morgenochtend om 6:00 zullen we aanmeren bij Devonport waarna we om 06:30 met de auto naar buiten kunnen.

Hobart

De boot komt al om kwart voor 6 aan in Devonport – dit stadje ligt in het noordwesten van Tasmanie en is de op twee na grootste stad van dit eiland. Wanneer we de boot verlaten krijgen we opnieuw een flinke controle. Dit keer blijft het alleen bij de vraag of we voedingswaren in de auto hebben. Op zich is er niet veel veranderd aan onze situatie toen we de boot op gingen, dus we kunnen nog steeds hetzelfde antwoord geven. Wie weet zijn er ‘s nachts wel wat boten langszij gaan varen en hebben zij wat smokkelwaar in de vorm van spinazie en brocolli aan boord gegooid, maar daar hebben wij niks van meegekregen. Wanneer we het checkpoint gebied verlaten rijden we nog even door Devonport. Het stelt op zich niet heel veel voor en we zetten daardoor dus al snel koers voor Hobart wat de grootste stad is van Tasmanie.


Na een uurtje rijden beginnen we toch al wat trek te krijgen en gaan we eten in een plaatsje genaamd Carrick. Wanneer we hier aan komen rijden blijkt de plaatselijke herberg gesloten te zijn, dus gaan we wat eten halen bij het tankstation. Hier krijgen we een voedzaam ontbijt voorgeschoteld in de vorm van een toast met bacon and eggs. We merken wel dat de sfeer hier heel anders is dan in Aussie. Het is hier veel meer “hillbilly” op een of andere manier. Men kleedt zich hier heel simpel en het komt allemaal een beetje boers over. Misschien dat het in Hobart wat anders zal zijn.


De uiteindelijke rit duurt iets meer dan 3 uur als we in Hobart aankomen. Hobart is de hoofdstad van Tasmanie en er wonen iets meer dan 250.000 mensen. De stad zelf doet verrassend Europees aan als we er doorheen lopen. Er zijn leuke winkelstraatjes die je ook zo in Duitsland kan aantreffen. Eigenlijk hadden we dus helemaal niet zo ver hoeven vliegen voor Hobart. Verder is er nog een leuke boulevard waar we overheen kunnen lopen, een park met wilde papegaaien, en is er een grote haven met allerlei zeilboten. We komen er o.a. een standbeeld tegen van James Clark Ross, een Britse marineman die van hieruit delen van de kustlijn van Antarctica in kaart heeft gebracht. Tevens blijkt Hobart een tussenstop te zijn geweest van Roald Amundsen tijdens zijn reis naar de zuidpool. Zijn expeditie was de eerste die succesvol de geografische zuidpool bereikte (14 december 1911). Tot zover de fun facts.


Wanneer we zijn uitgelopen gaan we een biertje doen bij een plaatselijke pub. Hier komen we Thea tegen – een backpackster uit Echt (Limburg). We horen dat zij bezig is met een rondreis van zes maanden en dat ze al veel heeft gezien van Australie. Ze geeft ons nog wat handige tips voor het verkennen van het oosten van Australie en Tasmanie. We gaan op tijd slapen, want we willen morgen vroeg het Mount Field National Park bezoeken.

Mount Field National Park en Bothwell

Vandaag gaan we rijden naar Mount Field National Park. We nemen de weg langs de Gordon River en bij de ingang bezoeken we eerst het visitor center. Hier zit een klein winkeltje bij inbegrepen waar Marvin een mooie placemat koopt voor zijn verzameling thuis. Tevens kopen we een pas voor onze auto zodat we alle nationale parken in Tasmanie kunnen bezoeken. Deze kost 60 AUD en is 3 maanden geldig. Daar redden we het dus wel even mee de komende paar dagen. Vervolgens gaat onze eerste bezoek aan een Tasmaans Nationaal park beginnen en rijden we het park in.


Al snel bevinden we ons in de rimboe en blijkt dat de AWD toch wel goed van pas komt op de modderige bergpaden. Dit is wel even andere koek dan een nationaal park in de Verenigde Staten waar alles netjes geasfalteerd is. Na ongeveer tien minuten rijden komen we een zwerm cockatoo’s tegen die midden op de weg staan. We stoppen de auto zodat Marvin en ik kunnen uitstappen om wat foto’s te maken. Zelf denk ik er even niet bij na dat dit toch echt wilde dieren zijn en sla ik de deur redelijk hard dicht van de auto. Hierop kiezen alle cockatoo’s met een luid gekrijs het luchtruim. Oeps…


Daarna gaan we kijken naar de verschillende watervallen die dit park te bieden heeft. Dit zijn de Russell Falls, de Horseshoe Falls en de Lady Barron Falls. De eerste twee zijn na een korte wandeling te bereiken terwijl de laatste ongeveer op een half uur lopen door het oerwoud ligt. Bij een van de wandelingen sta ik op een houten uitzichtpunt wanneer ik onder de planken iets zie bewegen. Het blijkt een whombat te zijn. We maken ook nog even een rondje langs de grote woudreuzen die hier staan. Volgens een bordje is de hoogste boom hier ongeveer 77 meter.


Hierna gaan we op zoek naar een slaapplaats, maar dat is nog wel een uitdaging. Dat Tasmanie afgelegen gebieden kent wisten we al een beetje, maar dat er zo weinig beschikbare hotels en bed & breakfasts zouden zijn in de buurt van Mount Field hadden we niet verwacht. Dit gecombineerd met de lange afstand naar Cradle Mountain National Park doet ons besluiten om Franklin-Lower Gordon Rivers National Park over te slaan.


We komen uiteindelijk in het plaatsje Bothwell aan. Hier vinden we een hotel en restaurant om wat te eten. Het is volgens het bord vanavond pizza avond en dat dienen we zeer letterlijk te nemen, want voorderest hebben ze namelijk niets. Aangezien het vroeg donker wordt doen we er verstandig aan om hier een slaapplek te vinden. Helaas zit het hotel al vol, maar de eigenaresse kent nog wel een cottage hier vlakbij waar we terecht kunnen. Deze is gebouwd in 1840 en kost maar 155 AUD wat een stuk goedkoper is dan een hotel met 4 personen. We merken wel dat het inchecken op het platteland iets anders loopt dan we gewend zijn. De eigenaar woont blijkbaar best ver weg en besluit om niet langs te komen maar telefonisch door te geven waar de sleutel ligt. Het geld mogen we neerleggen op de keukentafel. Wel mooi dat er nog plekken zijn waar dit nog gewoon kan. Het doet helemaal niet onder voor een bungalow bij Landal, dus we vinden het een zeer goede deal. Jeff en Barend lopen buiten nog een stukje door het dorp, maar er blijkt niks te beleven. Morgen gaan we weer verder rijden richting Cradle.

Cradle Mountain en Devonport

We vertrekken op tijd richting Cradle Mountain. Het is bijna 4 uur rijden vanaf hier en we rijden door een landschap met veel heuvels wat bij vlagen doet denken aan Engeland of Ierland. Na drie kwartier komen we aan in het plaatsje Ross wat bestaat uit een lange straat met aan het begin een kerk en voorderest wat huisjes en winkeltjes. Voor de kerk zien we een monument en gedenkstenen van de oorlogsslachtoffers die uit dit dorp zijn gekomen. Zo was er o.a. Sgt. Lewis McGee van de 40e Australische infanterie die de Victoria Cross heeft gekregen voor zijn diensten in Ypres, Belgie. Hij heeft dit helaas niet meer mee kunnen krijgen.


Na een paar uurtjes komen we aan in Cradle Mountain. De ingang is een stuk groter dan van Mount Field. We bezoeken even het visitor center waar Barend nog wat zakjes chips scoort en gaan vervolgens met de auto het park in. Hoofdevenement van de dag is een wandeling van twee uur rond het meer bij
Cradle Mountain. Hierbij hebben we vaak een mooi uitzicht op dit bergmassief. Het is niet moeilijk om te raden waarom dit gebergte zo genoemd wordt.


Verder bezoeken we nog wat watervallen en komen we voor het eerst een kangaroe tegen in het wild. Tevens komen we nog een possum tegen. We moeten wel zeggen dat het hier niet bepaald stikt van de wilde dieren, maar misschien kom je er meer tegen als je de grotere trails doet. De grootste trail die we op een bordje zagen was ruim 80 kilometer lang en duurde ongeveer 4 tot 5 dagen. Deze besloten we na kort overleg maar links te laten liggen.


Nadat we diverse korte trails hadden gedaan was het alweer vijf uur en besloten we een plek te zoeken om te overnachten. Aangezien er niet veel hotelletjes in de buurt van Cradle zijn gaan we rijden naar Devonport waar onze boot morgenavond richting Melbourne vertrekt. Wanneer we daar aankomen zien we deze boot nog net wegvaren. We vinden een leuk hotelletje vlakbij de haven en lopen even door de stad om te kijken wat er te doen is. Volgens WikiTravel moet er een hele leuke pub zijn, maar deze is nogal rustig als we een kijkje nemen. We gaan dus maar weer terug naar het hotel en doen nog een drankje in de hotelbar.